De zelfmoord van een christen (1)

Het was een sombere februarinamiddag, zo'n koude, grauwe dag waarbij ik soms het idee krijg dat er toch iets waar moet zijn van seizoensgebonden emotionele stoornissen.  Ik was net klaar met een project en wou naar huis gaan, toen een vriend die ik al jaren niet meer had gesproken, binnenviel. Hij wou over zelfmoord praten. Niet die van hemzelf, vertelde hij voordat ik het kon vragen. Met hem ging het goed. Zijn vrouw, die ik maar vaag kende, had het huis nauwkeurig schoongemaakt. Ze had zelfs de tijd genomen om achter de koelkast te vegen. Daarna had ze alles ingeslikt wat er maar in het medicijnenkastje te vinden was, en had in haar polsen en onderarmen gesneden. Hij hoopte dat ik hem een definitieve verklaring kon geven die zijn verwarring en pijn zou verhelpen. Ik wou graag iets krachtigs en diepgaands zeggen, maar kon me alleen maar zitten afvragen hoe ik moest verbergen dat ik eigenlijk niets zinnigs te zeggen had.