Hedendaagse zending en het Oude Testament.

Bij het lezen van het Oude Testament is het duidelijk dat het grootste gedeelte van de Bijbel handelt over de relatie tussen God en Zijn volk, het volk Israël. Waarom moeten wij eigenlijk zoveel over één bepaald volk lezen, is het niet voldoende om slechts de grote lijn van de heilsgeschiedenis in het O.T. te kennen?  Die vraag wordt soms door Nieuw Testamentische christenen positief beantwoord en het resultaat is dat de preken uit het O.T. schaars beginnen te worden. Vooral in het kader van zending zal niet gauw verwezen worden naar O.T. passages. Het is alsof door de kenschets dat ‘het O.T. een voorafschaduwing van het N.T. is', we de oproep voor zending meteen willen plaatsen in het N.T. We kunnen dan pas ‘echt' spreken dat het Woord vlees geworden is in Jezus Christus. Dit wordt dan nog weer bevestigd in de ideeën dat de positie van Israël in de Bijbel centralistisch is, waarbij de volken naar Israël (Jeruzalem) zullen gaan en niet andersom. Pas in het N.T. worden de apostelen uitgestuurd en begint de ‘grote zendingsopdracht'.